Asım Yahya

Asım Yahya torunum değil de torunum kadar yakın bize. 12 aylıktan beri yakından ilgileniyoruz. Bize dede ve anneanne diye sesleniyordu.

Şimdi Erzurum’a tayin oldular. Okul zamanı geldi, orada başlayacak. Okuma yazmayı biliyor ama birinci sınıfa başlayacak. Öğretmeni ne yapar, bilemem.

Önceden birlikte geziyorduk, son zamanlarda gezemiyoruz, oyun ağırlık oluyor. Film izliyoruz, YouTube’da engelli bir görüntü izliyoruz. Gezerken birbirimize sorular, bilmeceler soruyor, öyküler anlatıyorduk. Bilmeceleri genelde uyduruyoruz.

Ağladığı zaman gözlerinden birkaç damla gözyaşı süzülürdü yanaklarına doğru. Ama sonraları vazgeçti ağlamaktan. Evleri bitişikteydi, bize uğramadan geçmezdi. Gece saat kaç olursa olsun zilimiz çalabilirdi.

Görsel hafızası çok iyiydi. Kitap okurken bazı yerleri atlıyordum, atladığım yerleri fark ediyordu. Bizler kadar arkadaşları da özleyecek.

“O benim dedem.”