Demokrasilerin en güzel taraflarından birisi de çok sesliliktir. Hakaret ve iftira içermeden insanların fikirlerini özgürce söyleyip yazabilmeleri toplumsal gelişime katlıda bulunur.
Herkesin her şeyi bilmesi mümkün değildir. İktidar sahipleri, kendine muhalif olarak gördüğü kişilerin eleştirilerinden üstüne düşeni alarak toplumun beklentilerine yanıt verebildiği ölçüde toplumsal desteği almaya devam eder.
Demokrasilerde toplumsal muhalefetin en önemli ayağı özgür basındır. Özgür basın susturulduğu takdirde toplumsal muhalefetin sesi de kısılıyor demektir.
Geldiğimiz noktada, muhalif kanallara reva görülen kapatma, el koyma, karartma gibi adı konmamış sansür uygulamaları çok sesliliğe tahammül edememenin sonucudur.
Asıl merak ettiğim konu, herkesin iktidarı alkışlamak zorunda olup olmadığıdır. Hemen herkes bu merakıma “hayır” diyecektir. Peki iktidarın uygulamalarından memnun olmayanlar seslerini nasıl duyuracaklar? Televizyonları karart, gazeteleri kapat, sanal medya hesaplarına erişim engelleri koy… Eee, nasıl olacak bu iş?
MHP Lideri Devlet Bahçeli, gazetecilerin Sözcü TV’ye kayyım atanmasına ilişkin sorusuna şöyle yanıt veriyor: “Sözcü yöneticilerine sormak lazım. Orada her akşam konuşmalarına dikkat etmeden her şeyi konuşan insanlara sormak lazım” diyor. Yani demek istiyor ki Sözcü TV iktidarı eleştiriyor. Tam da demokrat kafa! İşte bütün mesele burada.
Bizi yönetenlerin kafasındaki demokrasi anlayışında muhalif sese yer yok. Sanırım bizi koro elemanı olarak görmek istiyorlar.
Size göre gazeteciler iktidarı övebilir ama eleştiremez mi? Hangi çağda yaşıyoruz?
Demokrasilerde suçu bireyler işler, kurumlar değil. O televizyon kanallarında suç teşkil eden bir cümle kullanılırsa suçun şahsiliği ilkesiyle hareket edilmesinin daha adil olacağı kanaatindeyim. Muhalif kurumları kapatma yöntemiyle cezalandırarak toplumsal barışa hizmet edemezsiniz. Muhalefeti etkisizleştirip susturmak yerine ülkenin gerçek sorunlarına odaklanabilseydiniz belki de çok istediğiniz muhalefetsiz Türkiye’ye ulaşabilirdiniz. Maalesef 25 senenin sonunda çözüm kimsenin konuşamamasında aranır oldu. “Sus, kenarda otur ve kaderine razı ol” mu demek isteniyor?
İktidarı övmek hak ise eleştirmek de bir o kadar haktır. Yukarıda da söylediğim gibi iftira ve hakaret içermedikçe herkes eleştirilebilir olmalıdır.
Hep kötü örnek diye bahsettiğiniz Türkiye’de insanlar, yöneticilerinin gözşerinin içine bakarak en ağır eleştirilerini yapabiliyorlardı. Hatta eleştirilen bu yöneticiler, kendilerini yerden yere vuran tiyatro oyunlarına da bilet alarak gidiyorlardı.
Nereden geldik, nereye gidiyoruz?







YORUMLAR