Çok önceden gelmişti yazmak aklıma. Neden gelmişti derseniz; sosyal medyada deprem görüntüleri paylaşılırken, görüntülerle birlikte çalan müzikler çok dikkatimi çekti.

Kim ne derse desin, başımıza ne geldi ise bilimi rehber edinmediğimiz için geldi, gelmeye de devam ediyor… Daha dün büyük

Ülkemizde deprem olduğunu biliyoruz. Nereden biliyoruz: 17 Ağustos 1999’da meydana gelen depremden. Adına Gölcük Depremi, İzmit Depremi, Marmara Depremi de

Ülkede; Maraş ili, Pazarcık ve Elbistan üstü olmak üzere, 7.7 ve 7.6 şiddetinde iki deprem oldu. Binlerce insan öldü, binlerce

Farkında mısınız, ne çok ölüyoruz. Onlar, yüzler, binler… Sosyal medyada, ölümünü duyduğumuz kişiler, ölmüş bile sayılmıyor. Normal ölümlerin adı yok!

Yazılacak gibi değil. Elim klavyeye gitmiyor. Nereden, nasıl başlayacağımı da bilmiyorum. Kalbin sıkışıyor, yüreğim kanıyor… İsyandayım! Televizyon ekranına, sosyal medyadaki

“Ne ekersen onu biçersin.” onu demek istiyorum, sözün kısası… Dünyanın fani insanları, ekmeden biçmek; vermeden, almak istiyor… Oysa ki “Tükenmez

Her icadın her buluşun bir serüveni vardır. Serüveni olmayan icat da buluş da yoktur. İcat ve buluşta emek ve göz

Neden inançları, idealleri, emirleri yerine getirmez, getirmiş gibi yaparız? Hep bir savunmamız vardır. Hep bir mazeretimiz. Hep haklıyızdır… İran’da gerçek

Vatan sevgisi; sanırım en çok önemsenen, gündeme gelen, üstünde durulan, konuşulan konulardan birisidir. “Vatan sevgisi” tabii ki de çok önemlidir;

İsterseniz söze Atatürk’ün sanatla ilgili söylediği sözlerle başlayalım: » Hepiniz milletvekili olabilirsiniz, bakan olabilirsiniz; hatta cumhurbaşkanı olabilirsiniz fakat sanatçı olamazsınız.

Günlerdir ülke, altı yaşındaki çocuğun evlendirilmesini konuşuyor… Bir tarikat lideri, altı yaşındaki kızını, 29 yaşındaki bir tarikat üyesi ile evlendiriyor,

Daha önce mi konuşmak gerekirdi köy okullarını, bilmiyorum ama konuşmanın zamanı çok da geçmiş değil; çünkü ülkenin bir türlü çözmediği,

Her yazımda, her konuşmamda, her sohbet ortamlarında bilginin, birikimin öneminden bahseder, okumayı, okumuşu kutsar; bu ülkenin kurtuluşunun okumuş insanların çoğalması

Son zamanların en çok itilen, kakılan, horlanan, aşağılan, değersiz sayılan mesleğidir öğretmenlik. Kim bir eğitimle ilgili bir sorunu konuşsa, tartışsa;

Her şeyde olduğu gibi toplumsal olayların da bir kahramanı vardır. Herkes bu kahramanı görür, bilir. O kahramanı konuşur… Özellikle siyasi

Neyi merak ediyorum, biliyor musunuz? Başka ülkelerde de bizde olduğu kadar rejim kavgası var mıdır? Aradan geçen 99 yıla karşın

Çağımızın hastalığı falan değil, çok eskilere dayanan bir hastalık… Seksen öncesi tavan yapmış… Şimdilerde kronikleşmiş… Benim adamım… Benim arkadaşım… Benim

Kitap okumanın bir zamanlar bedeli ağırdı, çünkü her askeri darbede, kitap okuyanlar en ağır şekilde cezalandırılırdı. Yaşanmışlıklarla ispatlıdır… Bu nedenle…

Can Ataklı, “Genç Beyin” dergisinde rastlamış. Sosyal medyada da hayli dolaşmış.  Çeşitli ülkelerden çok güzel atasözleri derlenmiş, “Ben de sizlere sunmak istedim!” diyor.

Uzun zamandır “iyilik” üzerine bir yazı yazmak vardı aklımda. Bir türlü yazmaya fırsat olmadı. Araya başka konular girdi. Nihayet bilgisayarın

Zeki Sarıhan diye bir köşe yazarı, “Kadın Neden Derli Toplu Giyinir?” diye bir yazı yazmış. Aslında yazı, “Kadın Neden Derli

Toplumun hızla kirlendiği konusunda herkes hem fikirdir. Kime sorarsan sor, kiminle konuşursan konuş; herkes aynı şeyi söyler, aynı şeyden dert

Vay be! Daha dün küçük bir çocuktuk… Şimdi kocaman adam olduk… Dünya maalesef böyle sanırım… Buna da doğanın döngüsü deniyor…